Sinirli ve Can sıkıcı Anlarda Fiziksel Ortam Değişkliği

İnsanoğlu gün içinde bir çok hadise ile muhatap olmak durumunda kalabilmektedir. Bu durumlar bazen sinirlendirici bazen de can sıkıcı olabiliyor. Bu durumlarda yapılabilecek doğru bir hareket tarzı var.

Genellikle belirtilen durumlarda insan mantıksal açıdan doğru karar veremeyebiliyor. Bir problem ile uğraşırken yanlış bir çözüm, herhangi sinir bozucu bir şeyden ötürü de ileride kötü sonuç doğruabilecek kararlar alabiliyor. Bir çoğunda da insan bir süre sonra yanlış karar verdiğini görüyor. Uzmanlar bu gibi durumlarda içinde bulunduğunuz fiziksel koşulları kısa bir süreliğine terk etmeniz durumunda daha mantıklı davranabileceğimizi söylüyorlar. Bence de gayet mantıklı.

Örneğin bir telefon görüşmesi sonrasında sinirlenen bünyemiz, görüşmeyi yaptığımız o odadan çıkıp başka bir ortama girdiğimiz takdirde çok daha hızlı toparlayabiliyor. Ayrıca belirtilen duruma takılı kalmamızı engellemiş olup, o durumdan çıkmamız için beyin kendine yeni bir ortam açmış oluyor. Tıpkı çeşitli IDE programlarında yeni bir workbench açmak gibi bir şey bu. Beynimize yeni bir workbench açıp içerisinde kullandığımız dosyaları yeni baştan yapılandırmak gibi.

Başka bir örnek de, bir probleme takılıp kaldık. Bir algoritma var, normalde bunun kurgusunu çok rahatlıkla yapabileceğinizi biliyorsunuz fakat, her nedense, bir türlü yerine oturmuyor. Bu gibi durumlarda kısa bir çay molası, arkdaşlarınızla yapacağınız küçük bir sohbet veya bir kaç espri, içinizde devam etmekte olan (bir nevi sonsuz döngüde devam eden) işlemlerin sonsuz döngülerini kırmaya yarıyor. Böylelikle tekrardan işinizin başına döndüğünüzde kişi, "Evet şimdi şuradan itibaren tek tek adım adım ilerleyeyim" demeyi akıl edebiliyor. Ve ya bunun gibi bazı çözümlemeler yapmayı aklına getirebiliyor. Bu da eldeki hususun aslında çok daha hızlı çözülmesini sağlıyor.

Özetle beyin, o sorun ile ilgilenirken etrafta görmüş olduğu şeyleri o problemin takılı kaldığınız noktalarıyla bağdaştırdığı için, bir şekilde takılı kalma işlemi (sonsuz döngü diye tabir ettiğim şey) devam ediyor. Ortam değiştirerek ise kafamızda üstü kirli bir masadan, temiz bir masaya geçmiş oluyoruz. Bu sırada da beynimiz, kendi masamızı temizlemiş oluyor.

Bunu herkes uygulayabilir. Ben yaptığımda işe yaradığını görüyorum. İlgisini çekenlerin de bunu okuduklarında elbet mantıklı geleceğini düşünüyorum.

Nargilecide Buluşma Sebeplerimiz

Nargile sevdam üniversitede başlamıştı. Okul çıkışı, muhabbet etmek için, bizimkilerle buluşmak için, vakit geçirmek için, vakit geçirmemek için bir sürü geçerli veya geçersiz sebepten ötürü biz nargileciye giderdik..

İlk başta çok fazla içmezdim fakat daha sonraları 2 günde 1, 3 günde 1 içer oldum. Bunda kadiköye yakın olmamın da etkisi büyüktü.

Nargilecide buluşma sebeplerimizden bazıları şunlardı. Eksiğim varsa lütfen yorumlarla tamamlayınız :)

• Maç seyretme
• Buluşacak başka rahat yer bulamama
• play station oynama
• Kurtlar vadisi seyretme
• Ezel seyretme
• Yaz okulu sınavlarına çalışma
• Birinden bir şey istemişizdir bu sebeple
• Canımız sıkkındır
• Gral (King) oynama
• Proje konuşma
• Halı saha maçı sonrası dinlenme
• Son otobüse daha çok var deyip gitme
• Nargilecinin arkadaş olması
• Askere geliyorum diye son bir kez

Yaz okulunu nargileci olmasa geçemeyecektirk bir ara... Veri yapıları mı çalışıyorduk bir şeydi. 2 nargile, tek ders notu, 3 kişi! Ağzında nargile olmayan konuyu anlatırdı. Diğerleri de sismik(!) bir ortamda o konuyu dinler ve çözmeye çalışırdı.

Askere geldim geleli en çok özlediğim nesneler arasında nargile de var. İzne gittiğimde kısmetse özlemimi kısa bir süre gidericem. Ayrıca aklıma gelmişken; nargilecide çalışan personelin normal garson kılıklı insanlardan farklı olması gerekiyor bence. Samimiyet ve biraz rahatlık olursa, örneğin adam yok diye közü kalkıp bazen kendimiz koyabiliyorsak orası güzel bir yerdir. Tabi ki 1 kereye mahsus :) Köjman çok önemli! Burada (kıbrıs) nargilecilerin öyle bi havası yok. "İç de git!" dermiş gibiler. Umrumda olur mu muhabbeti olmasa?

Tabi nargile de diğer tütün mamülleri gibi sağlığa zararlı. Bu ölçüyü bilip, abartmamak gerekiyor. haftada 1 yeterli gibi.

Asteğmen Olmak

3 nisan 2010 yılında askerliğimi yapmak üzere TSK'ya katıldım. Kısa dönem(6 ay) ve ya uzun dönem (12 ay) yapılabiliyor. Bu da 3 nisanda girmiş olduğum sınav ile birlikte ortaya çıkıyor. Biz 333. dönem askerleriz.

Sınav benim girdiğimde tamamen formalite icabı idi. Testin benim gibi hepsini doğru yapmaya çalışan da vardı, ya da kutucuklardan şekiller yapan da... Uzun dönem isteyen de vardı istemeyen de... Nitekim ordu, ihtiyacı olan personeli Asteğmen adayı öğrenci olarak (12 ay) kadrosuna dahil etti. Ben de bunlardan biri oldum. Dikkat çeken tek husus aramızda açık öğretim mezunu kimse yoktu. 4 yıllık okumuş, ve ya yüksek lisans yapmış arkadaşlarım vardı. En yaşlıları 85'li olarak bendim. (Yani 84 lü 1 tane vardı ya da yoktu. Gerisi 85, 86, 87 ve 88 liydi.) Kulağı delikmiş yok dövmesi varmış asteğmen olamazmış, vs... gibi hikayeler tamamen yalanmış bunu öğrendim.

İlk etapta çektiğimiz kuraya göre Isparta - Eğirdir dağ komando okuluna gittik. Orada komanda olamaz raporu alanlar (biri de ben) 3 gün sonra İstanbul'a Tuzla Piyade Okulu'na geldi. Asteğmenlik maceramız burada başladı...

Eğitimler çok ağırdı, ama zevkle yapardık. Komutanlarımız da seçilmiş kişilerdi. Hepsini (çoğu zaman kulaklarını çınlatsak da) severdik. Devletimiz bize bu kutsal vatani görevimizi ordumuzda yedek de olsa Subay sıfatıyla yapmayı uygun bulmuştu. Buna kimsenin üzülmemesi gerekiyor. Tabi ki ilk etapta biz de üzüldük, sevdiklerimizden daha fazla uzak kalacağız diye. Fakat zaman inanın geçer, eğer yapacak bir şeyler bulabiliyorsanız...

30 Haziranda Asteğmen rütbesiyle Tuzla Piyade Okulu'ndan mezun olduk. 15 Temmuz'da ise görev yerlerimize geldik. Ben Hudut branşında olduğumz için Hudut karakollarında görev yapıyorum. Ve şu anda kutsal şehitlerimizin birinin adı olan bir karakolda karakol komutanıyım. Ortalama 20 tane askerim var. Ülkemin dört bir yerinden gelen, belki az eğitimli, belki derdi olan, ama yüreği kıpır kıpır 20 mehmetçik
"Gelip geçici olmak değil, önemli olan kalplerde kalıcı olmaktır." diyorum onlara hep. Ve devletimizin bizlere vermiş olduğu maaşı(sivil hayatta aldığından belki az belki de çok bilemeyiz) haketmemiz gerekiyor. Eğer o insanlara birşeyler katabiliyorsam, aktarabiliyorsam, onları herhangi bir durum için hazır bulundurabiliyorsam, ne mutlu benim gibi asteğmene.

Ve tekrar söylüyorum, 12 ay asteğmen olarak askerlik yapacak arkadaşlar hiç üzülmesinler, kahraman Türk askerini emir komuta edecekler, bundan gurur duymalıdırlar...Hem de size söylenen "Sen askerde çok dayak yersin..." gibi lafları da sahiplerine rahatça artık iade edebilirsiniz. Tadını çıkarın :)

Bozulmaktaki Türkçe'miz..

Gün geçtikçe dilimiz ne yazık ki içler acısı bir hal alıyor. Sokağa çıktığımızda, etrafta tabelalar, konuşulan şeylerin, şehrin neredeyse yarısı yabancı dilde. Çay bahçesi veya Kahve yok artık hiçbir yerde. Café var. Pub var, bar var.. 40 yıllık pastanelerimiz bile "patisserie" olmuş durumda. Kuaförlerimiz Coiffeur oldu. Araçlarımız doğan, şahindi eskiden şimdi hepsi ultra mega thunder oldu. Televizyondaki reklamlar ingilizce olunca daha bir ilgi çekici ve karizmatik oluyor. Halkla ilişkiler ve pazarlama uzmanlarının umrunda değil ki Türkçemiz bozulmuş! Önemli olan müşteri toplamak.. Daha da önemlisi karizma yapmak.

Bir yazılımcı olarak bilgisayar kavramları arasında boğuşup dururken elbet ki Türkçe-İngilizce birbirine çok karışıyor ve tarzanca diye nitelendirdiğim bir garip dil ortaya çıkıyor. Fakat günlük dilde konuşurken biraz da olsa dikkat etmeye çalışıyorum. Elimdeki A ürününü B ürünüyle "change" yapmıyorum örneğin. Ama dediğim gibi ; Bir projede milestone yerine "mihenk taşı" diyorum, ne yazık ki derdimi anlatamıyorum. Mecburen ben de milestone diyorum dilimi yuvarlaya yuvarlaya.. Günlük konuşmamız içinde de Türkçe sözlüğümüzde olmayan o kadar çok kelime var ki... Hangisini söyleyeyim?

Türkçemize sahip çıkmalıyız, durum git gide kötüleşiyor yoksa...

Merhaba Dünya

Merhaba

Ben Emre MACİT. Bu blogun sahibiyim :)

04.11.1985 yılında İstanbulda doğdum. İstanbul Köy hizmetleri Anadolu lisesinde ortaokul ve liseyi bitirip, Yıldız Teknik Üniversitesi Matematik Mühendisliğini kazandım. Burayı da 4,5 yılda bitirdim. Daha sonra yine YTÜ'de Bilgisayar Mühendisliği bölümünde yüksek lisans yapmaya başladım fakat, bitirmeden askere geldim. Şu anda KKTC'de Rum sınırındaki bir karakolda, Karakol Komutanı Asteğmen olarak vatani görevimi yapıyorum. Kısmetse Mart 2011'in sonlarına doğru görevim bitecek ben de İstanbul'a döneceğim.

Üniversite 1in sonundan itibaren stajlar ve part time işlerde görev aldım. 3. yılımdan sonra Arneks-IdeaSoft firmasında yazılım geliştirici olarak işe başladım. Nisan 2010'a kadar ki süre zarfında(hemen hemen 3 yıl) burada çalıştım.

Yazılarımda yazılım, sosyal hayat, arkadaşlık, aşk, vs.. gibi konulara değinmeyi düşünüyorum. Bakalım zaman bize neler gösterecek..